Op jacht naar de hartnevel

Nu het volgende doelwit gekozen was — de Heart Nebula — werd het tijd om uit te zoeken waar ik de telescoop precies op moest richten.

En daar komt de Framing Assistant van N.I.N.A. om de hoek kijken.

Je geeft hem je doelwit, de afmetingen van je camerasensor en de brandpuntsafstand van je telescoop, en vervolgens laat N.I.N.A. precies zien welk deel van de hemel daadwerkelijk op de sensor past. De witte rechthoek in het midden is mijn uiteindelijke beeldveld, waardoor ik van tevoren kan bepalen hoe ik de opname wil positioneren en eventueel roteren.

Best handig, want “ergens in de buurt van de Heart Nebula” blijkt astronomisch gezien toch nét iets te onnauwkeurig te zijn.

Het mooie is dat ik zo vooraf rustig mijn compositie kan bepalen, kan kijken welk deel van de nevel ik in beeld wil hebben en N.I.N.A. daarna zelfs de telescoop automatisch naar de juiste coördinaten kan laten bewegen.

Iets minder geruststellend is… zo’n beetje al het andere op dit scherm.

Coördinaten. Graden. Boogminuten. Sensorafmetingen. Pixelgroottes. Brandpuntsafstanden. Rotatiehoeken. Transitgrafieken. En ongeveer vierduizend cirkels met namen waar ik nog nooit van heb gehoord.

Dus uiteraard heb ik al deze uiterst geavanceerde astronomische informatie zorgvuldig bestudeerd, mijn mogelijkheden uitvoerig overwogen en uiteindelijk geconcludeerd:

“Ja… volgens mij staat dat witte rechthoekje daar wel prima.”

En eerlijk gezegd werkt die aanpak tot nu toe verrassend goed. 😅

Ergens blijft het prachtig absurd dat ik sterrencatalogi, uiterst nauwkeurige hemelcoördinaten, plate solving en een computergestuurde telescoop gebruik om de komende uren fotonen te verzamelen van een enorme gaswolk op duizenden lichtjaren afstand…

…om daarna het resultaat in Photoshop te openen en weer enthousiast sliders van links naar rechts te gaan schuiven.