Hartnevel
Op jacht naar de hartnevel
Huidige fasePlanning
- PlanningHet doel, de compositie en de benodigde opnames voorbereiden.
- Opnames makenFoto's verzamelen tijdens één of meerdere opnamesessies.
- KalibrerenDe opnames selecteren, kalibreren en stapelen.
- NabewerkenHet gestapelde beeld uitwerken tot het eindresultaat.
- VoltooidHet eindresultaat en de geleerde lessen publiceren.
Een reis van meerdere sessies om de hartnevel te verkennen en meer over astrofotografie te leren.
- Gestart
- 24-9-2026
- Bijgewerkt
- 26-9-2026
- Sessies
- 1
Nu de volledige Sluiernevel geschoten is, is de hartnevel een geweldige doel voor het volgende project.
De hartnevel framen
Nu het volgende doelwit gekozen was — de Heart Nebula — werd het tijd om uit te zoeken waar ik de telescoop precies op moest richten.
En daar komt de Framing Assistant van N.I.N.A. om de hoek kijken.
Je geeft hem je doelwit, de afmetingen van je camerasensor en de brandpuntsafstand van je telescoop, en vervolgens laat N.I.N.A. precies zien welk deel van de hemel daadwerkelijk op de sensor past. De witte rechthoek in het midden is mijn uiteindelijke beeldveld, waardoor ik van tevoren kan bepalen hoe ik de opname wil positioneren en eventueel roteren.
Best handig, want “ergens in de buurt van de Heart Nebula” blijkt astronomisch gezien toch nét iets te onnauwkeurig te zijn.
Het mooie is dat ik zo vooraf rustig mijn compositie kan bepalen, kan kijken welk deel van de nevel ik in beeld wil hebben en N.I.N.A. daarna zelfs de telescoop automatisch naar de juiste coördinaten kan laten bewegen.
Iets minder geruststellend is… zo’n beetje al het andere op dit scherm.
Coördinaten. Graden. Boogminuten. Sensorafmetingen. Pixelgroottes. Brandpuntsafstanden. Rotatiehoeken. Transitgrafieken. En ongeveer vierduizend cirkels met namen waar ik nog nooit van heb gehoord.
Dus uiteraard heb ik al deze uiterst geavanceerde astronomische informatie zorgvuldig bestudeerd, mijn mogelijkheden uitvoerig overwogen en uiteindelijk geconcludeerd:
“Ja… volgens mij staat dat witte rechthoekje daar wel prima.”
En eerlijk gezegd werkt die aanpak tot nu toe verrassend goed. 😅
Ergens blijft het prachtig absurd dat ik sterrencatalogi, uiterst nauwkeurige hemelcoördinaten, plate solving en een computergestuurde telescoop gebruik om de komende uren fotonen te verzamelen van een enorme gaswolk op duizenden lichtjaren afstand…
…om daarna het resultaat in Photoshop te openen en weer enthousiast sliders van links naar rechts te gaan schuiven.
25 september - Dag van nieuwe apparatuur!
Er is weer een nieuw stukje apparatuur aan de verzameling toegevoegd: een Optolong L-Ultimate dual-band filter.
Oftewel: een behoorlijk prijzig stukje glas waarvan de belangrijkste taak is om licht tegen te houden.
Astrofotografie blijft een bijzondere hobby. Eerst geef ik geld uit aan een telescoop die speciaal ontworpen is om zoveel mogelijk licht op te vangen… om vervolgens nóg meer geld uit te geven aan een filter dat ervoor zorgt dat het grootste gedeelte van dat licht er helemaal niet doorheen komt.
Volkomen logisch.Het slimme zit hem natuurlijk in welk licht het filter nog doorlaat. De L-Ultimate is bedoeld voor emissienevels en heeft twee zeer smalle doorlaatbanden rond Waterstof-alfa (Hα) en Zuurstof III (OIII) — twee belangrijke emissielijnen van het gloeiende gas in veel nevels. Het grootste deel van de overige golflengtes, waaronder een hoop ongewenste lichtvervuiling, wordt sterk onderdrukt.
Met andere woorden: het filter bekijkt al het licht dat mijn telescoop probeert binnen te komen en zegt ongeveer:
Waterstof? Kom maar binnenZuurstof? Je staat op de lijstStraatverlichting? Absoluut nietDe rest? Helaas, besloten feest25 september 2026
Sessie een
76 frames · 180s per stuk
Een hele dag van mooi helder weer wat tevens resulteerde in een heldere avond en nacht. Tijd om alles weer op te zetten om te beginnen met het schieten van mijn nieuwe doel.
